Sample Page

Omnis enim est natura diligens sui.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quid loquor de nobis, qui ad laudem et ad decus nati, suscepti, instituti sumus? Duo Reges: constructio interrete. Quod quidem mihi si quando dictum est-est autem dictum non parum saepe-, etsi satis clemens sum in disputando, tamen interdum soleo subirasci. Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Nos commodius agimus. Graece donan, Latine voluptatem vocant. Avaritiamne minuis? Et ego: Tu vero, inquam, Piso, ut saepe alias, sic hodie ita nosse ista visus es, ut, si tui nobis potestas saepius fieret, non multum Graecis supplicandum putarem. Quod quidem nobis non saepe contingit. Nam cum Academicis incerta luctatio est, qui nihil affirmant et quasi desperata cognitione certi id sequi volunt, quodcumque veri simile videatur.

Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam. Quibusnam praeteritis? Et tamen tantis vectigalibus ad liberalitatem utens etiam sine hac Pyladea amicitia multorum te benivolentia praeclare tuebere et munies. Quin ne bestiae quidem, quas delectationis causa concludimus, cum copiosius alantur, quam si essent liberae, facile patiuntur sese contineri motusque solutos et vagos a natura sibi tributos requirunt. His similes sunt omnes, qui virtuti student levantur vitiis, levantur erroribus, nisi forte censes Ti. Quod equidem non reprehendo; Quam quidem certationem [redacted] et acutus et diligens, Chrysippus, non contemnit totumque discrimen summi boni in earum comparatione positum putat. Qui mos cum a posterioribus non esset retentus, Arcesilas eum revocavit instituitque ut ii, qui se audire vellent, non de se quaererent, sed ipsi dicerent, quid sentirent; Quasi enim emendum eis sit, quod addant ad virtutem, primum vilissimas res addunt, dein singulas potius, quam omnia, quae prima natura approbavisset, ea cum honestate coniungerent. Cum autem progrediens confirmatur animus, agnoscit ille quidem naturae vim, sed ita, ut progredi possit longius, per se sit tantum inchoata. Quod totum contra est. Nam qui valitudinem aestimatione aliqua dignam iudicamus neque eam tamen in bonis ponimus, idem censemus nullam esse tantam aestimationem, ut ea virtuti anteponatur.

Et hanc quidem primam exigam a te operam, ut audias me quae
a te dicta sunt refellentem.

Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis
perspicua conamini tollere.
Quare attende, quaeso.
Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.
Praeclare hoc quidem.
Itaque e contrario moderati aequabilesque habitus, affectiones ususque corporis apti esse ad naturam videntur.

Haec mihi videtur delicatior, ut ita dicam, molliorque ratio, quam virtutis vis gravitasque postulat. Primum divisit ineleganter; Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Nec enim ignoras his istud honestum non summum modo, sed etiam, ut tu vis, solum bonum videri. Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi. Nam voluptatis causa facere omnia, cum, etiamsi nihil consequamur, tamen ipsum illud consilium ita faciendi per se expetendum et honestum et solum bonum sit, nemo dixit. Quod vestri non item. Quid vero? Etsi hoc quidem est in vitio, dissolutionem naturae tam valde perhorrescere-quod item est reprehendendum in dolore -, sed quia fere sic afficiuntur omnes, satis argomenti est ab interitu naturam abhorrere;

  • Ego autem tibi, Piso, assentior usu hoc venire, ut acrius aliquanto et attentius de claris viris locorum admonitu cogitemus.
  • Quare, quoniam de primis naturae commodis satis dietum est nunc de maioribus consequentibusque videamus.
  • Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem.
  • Summum enĂ­m bonum exposuit vacuitatem doloris;
  1. Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis.
  2. Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat?
  3. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae.
  4. -, sed ut hoc iudicaremus, non esse in iis partem maximam positam beate aut secus vivendi.
  5. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere.
  6. Sed residamus, inquit, si placet.

Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum?

Licet hic rursus ea commemores, quae optimis verbis ab Epicuro de laude amicitiae dicta sunt. Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Non est igitur voluptas bonum. Sed cum ea, quae praeterierunt, acri animo et attento intuemur, tum fit ut aegritudo sequatur, si illa mala sint, laetitia, si bona. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Stulti autem malorum memoria torquentur, sapientes bona praeterita grata recordatione renovata delectant. Optime, inquam. Age sane, inquam.

Certe nihil nisi quod possit ipsum propter se iure laudari.

In contemplatione et cognitione posita rerum, quae quia deorum erat vitae simillima, sapiente visa est dignissima. Bonum ipsum etiam quid esset, fortasse, si opus fuisset, definisses aut quod esset natura adpetendum aut quod prodesset aut quod iuvaret aut quod liberet modo. Confecta res esset. Summus dolor plures dies manere non potest? Sed virtutem ipsam inchoavit, nihil amplius. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Quare attende, quaeso. Cum efficere non possit ut cuiquam, qui ipse sibi notus sit, hoc est qui suam naturam sensumque perspexerit, vacuitas doloris et voluptas idem esse videatur. At vero illa perfecta atque plena eorum, qui cum de hominis summo bono quaererent, nullam in eo neque animi neque corporis partem vacuam tutela reliquerunt. Quam ob rem utique idem faciunt, ut si laevam partem neglegerent, dexteram tuerentur, aut ipsius animi, ut fecit Erillus, cognitionem amplexarentur, actionem relinquerent. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Cum sciret confestim esse moriendum eamque mortem ardentiore studio peteret, quam Epicurus voluptatem petendam putat.

Hoc autem tempore, etsi multa in omni parte Athenarum sunt in ipsis locis indicia summorum virorum, tamen ego illa moveor exhedra.